troleybüs

artık şehir çocukluğumdaki şehir değil. kabul etmek zor geliyor. geçmişe dönüp baktıkça o günlere değil ama o zamana gitmek istiyorum. zaman daha güzel, daha masum, daha tanıdık değil. ben daha güzel, daha masum, daha tanıdığım.

şimdi şehrin bütün sokakları biliniyor. her yere girip çıkılmış. her yer aynı. her yer kalabalık. her yer yalnız. her yer bozulmuş, çürümüş, çirkinleşmiş.

şehrim çocukluğumda kalmış. ben hergün tanıdığımı sandığım sokaklara, hiç göremeyeceğim insanlara rastlayacağımı hayal ediyorum. büyükbabam, dedem, fatoş teyze, süeda teyze, büyükannem, ilk aşkım. hepsi gitmiş. hepsi unutulmuş. hepsi başka bir dünyada.

şehrin caddelerini ortadan bölen troleybüs yolları sadece bir çocukluk anısı olmuş. annemin elinden tutup, babamın boynuna sarılmak o zamanda kalmış.

kardeşimin biz mutlu bir aileyiz di mi? diye soran sesi uzaklarda.

şehir çocukluğumdaki şehir değil.

ben de çocukluğumdaki ben değilim artık.